Blog 7.

Welkom bij mijn nieuwste blog! Vandaag wil ik jullie meenemen in mijn ervaringen met studeren met een zichtbare beperking. Ik zal het hebben over mijn binnenkomst in het onderwijs, hoe ik omga met mijn beperking en afwezigheid, en vooral wil ik laten zien dat studeren met een beperking uitdagend maar zeker niet onmogelijk is, ondanks wat sommigen misschien denken. Voordat we beginnen, een korte disclaimer: Ik focus me hier op het hoger onderwijs. Het basisonderwijs laat ik buiten beschouwing, maar daarover schrijf ik wellicht later in een aparte blog.

Bespreekbaar maken
Mijn tijd op het VMBO was super leuk. Ik nam een aantal klasgenoten van de basisschool mee naar de middelbare school, wat het extra leuk, vertrouwd en veilig maakte. Maar al snel merkte ik in het eerste leerjaar dat mijn uiterlijk voor nieuwsgierige blikken zorgde. Logisch, vooral als mensen mijn verhaal niet kennen. Hoewel ik het niet zie als echt gepest worden, hoorde ik wel dat er over me werd gesproken. Om nare situaties te voorkomen, besloot ik actie te ondernemen. In overleg met mijn mentor gaf ik een presentatie over wie ik ben en wat mijn beperking inhoudt. Dit bleek een goede stap, omdat het begrip creëerde en vragen beantwoordde. Op het MBO en HBO hoefde ik geen vergelijkbare presentatie te geven. Met oudere studenten liet ik mijn beperking tijdens de voorstelrondes ter sprake te komen. Als er vragen waren, kwamen mensen meestal vanzelf naar me toe. Als studiegenoten afstandelijk leken, probeerde ik altijd die afstand te doorbreken, vooral tijdens groepswerk waar samenwerking vereist was, dit waren ideale situaties daarvoor.

Afwezigheid
Voor wie mijn eerdere blogs heeft gelezen, is bekend dat ik tijdens mijn studiejaren regelmatig afwezig was vanwege het Glimlach Traject en andere medische redenen. Hoe combineer je dat? Er is geen handleiding voor, het vraagt veel kleurtjes in je agenda. Op het VMBO kreeg ik te horen dat ik door mijn afwezigheid de examens niet zou gaan halen. Maar ondanks mijn afwezigheid slaagde ik toch direct. Dus laat je niets wijs maken, wel heb je natuurlijk te maken met leerplicht en instanties. Plannen is daarom cruciaal tijdens welke studie dan ook, ik heb bijvoorbeeld op het VMBO tussen mijn examens en diploma-uitreiking een ingrijpende operatie laten doen, waardoor ik er op de uitreiking van mijn diploma zelf bij liep als een hamster omdat ik net was geopereerd aan mijn glimlach. Was dit handig? Nee wellicht niet, maar ik noem het ‘plannen à la Jahlisa’, het vergt een speciale aanpak en uitvoering.

Op het MBO en nu op het HBO is het ook een kwestie van goed plannen en communiceren met studiebegeleiders. Het is niet gemakkelijk, maar probeer afspraken buiten studietijd te plannen. En als het niet anders kan, communiceer dan tijdig met je studiebegeleider.

Blijf bij jezelf
Dit is essentieel, zowel voor mensen met een beperking als voor hun omgeving. Het kan verleidelijk zijn om je aan te passen om erbij te horen, maar bewaak je eigen waarde en volg je eigen gevoel. Het heeft mij bijna een verkeerde studiekeuze opgeleverd, totdat ik me realiseerde dat ik koos om ergens bij te horen in plaats van wat ik echt wilde doen. Dit benadrukt het belang van dichtbij jezelf blijven.

Hoe ga je om met een studiegenoot met een (zichtbare) beperking? Het is lastig, omdat iedereen anders is. Sommigen willen open zijn, anderen houden hun beperking liever verborgen. Voel aan wat de persoon prettig vindt en behandelen hen niet anders dan anderen. Dit creëert een fijne en veilige omgeving voor iedereen. Met deze woorden sluit ik af. Wil je iets kwijt? Laat dan een reactie achter.

Veel liefs, Jahlisa